Doen wat werkt - Coert Visser
Het boek 'Doen wat werkt - Oplossingsgericht werken, coachen en managen' van Coert Visser lag hier al een aantal weken op de stapel nog te lezen boeken. Een tijdje terug las ik een recensie in het blaadje van Management&Literatuur. Er was een herdruk uitgekomen. Ik was nieuwsgierig naar het boek, want wie wil dat nou niet: Doen wat werkt?
En dus leende ik het boek uit de bibliotheek. Maar het lag hier dus al geruime tijd te liggen en moest nu echt een keer teruggebracht worden. Het boek helemaal lezen, daar was geen tijd (prioriteit) meer voor. Maar gisteren, tijdens het middagslaapje van mijn zoon, heb ik alle casebeschrijvingen en voorbeelden doorgelezen.
Dat zijn sowieso meestal de meest boeiende delen van een management boek. De droge theorie kan me me vaak niet zo boeien, tenzij het doorspekt is met voorbeelden uit de praktijk dus.
De titel 'Doen wat werkt' vind ik achteraf gezien niet zoveel zeggend, ook al had deze me wel nieuwsgierig gemaakt naar het boek. Elke aanhanger van een bepaalde vorm van coaching zal immers beweren dat zijn methode werkt. Maar het gaat om de ondertitel 'Oplossingsgericht werken, coachen en managen'.
Wat mij uit het lezen van de voorbeelden duidelijk is geworden, is dat het oplossingsgericht werken en coachen uitgaat van een heel positieve benadering. Er wordt geen aandacht besteed aan het zoeken naar de oorzaak van het probleem.
Wanneer iemand, een cliënt bijvoorbeeld, aangeeft dat er een probleem is, wordt aandacht besteed aan het onderkennen van het probleem. Op welke manier heeft de cliënt er last van? Daarna wordt meteen overgegaan op de vraag: Hoe zou het eruit zien als het probleem er niet was? Wat is de gewenste toestand?
Een voorbeeld dat me bij is gebleven is van een jongetje dat erg gepest werd op school. Er werd vervolgens een team geformeerd van pesters, niet-pesters en een paar leerkrachten. Het team kreeg te horen dat het jongetje niet gelukkig was op school en dat het fijn zou zijn als hij gelukkig en blij kon zijn. Het woord pesten werd helemaal niet genoemd! Dat vind ik nog wel het meest krachtige eigenlijk...
Het team ging vervolgens dingen bedenken, en doen, om het jongetje te helpen zich blijer te voelen. De pesten werd steeds minder en stopte uiteindelijk. De gemoedstoestand van het jongetje verbeterde enorm. Hij ging weer met plezier naar school.
Een positieve benadering dus. Na de vraag 'Wat is de gewenste toestand of situatie?' wordt bij het oplossingsgericht werken al snel overgegaan op het onderzoeken welke successen al wel zijn behaald. Wat gaat er nu al goed? De cliënt kan daar dan verder op voortbouwen. Weer aandacht voor het positieve en niet voor de dingen die niet goed gaan of die de cliënt niet zo goed kan.
Aan de hand van de analyse van eerder successen wordt vervolgens bepaald wat de volgende actie of stap kan zijn. Belangrijk hierbij is dat het een kleine stap is. Die is makkelijker uit te voeren dan een grote sprong. Want als je in de verkeerde richting springt ben je meteen ver uit koers en als je hard landt breek je je enkel. Daarom, kleine stapjes.
Ik sluit af met een paragraaf uit het boek. Wat mij betreft is dit oplossingsgericht werken in een notedop:
"Wij hebben drie belangrijke voordelen ondervonden van het gebruik van de oplossingsgerichte aanpak. In de eerste plaats verschaft de nadruk op het positieve mensen een perspectief, iets aantrekkelijks om naar te streven. In de tweede plaats verschaft de aandacht voor wat er al is mensen optimisme en vertrouwen dat succes bereikbaar is. Kortom: het geeft hoop. In de derde plaats geeft het zetten van kleine stapjes een gevoel van invloed en controle aan de mensen."
Datum: 25-01-2010 in algemeen
Tags:
RSS feed weblog